کبوتر پر بسته

کبوتر پر بسته 

 

دلم گرفته چگونه تو را صدا نکنم

 

غریب و غم زده باشم رضا رضا نکنم

 

 

غریب و غم زده باشم میان صحن و سرا

 

دلم کبوتر پر بسته را رها نکنم

 

 

شکسته های دلم را چگونه همسایه

 

روانه ی حرم و گنبد طلا نکنم

 

 

به شکوه با گله گفتم نگاه کن گفتی:

 

به زائر حرمم می شود نگا نکنم

 

 

دلم که نذر ضریح تو بود آوردم

 

به نذر خویش مگر می شود وفا نکنم